Ondertussen in Amsterdam, februari 2018

Mijn schoonvader was gevallen. Niet voor het eerst. Het ziekenhuis begroette hem als oude bekende, al had de lieve verpleger hem nog nooit ontmoet.
Op zijn hoofd pronkte een witte lap waarin de wond zich schuil hield.
Onder zijn schedel voegde een nieuwe bloeduitstorting zich bij de erfenis van vorige week. Hij liep al 3 maanden wankel en bestreed dat – conform het zwaarwegende advies van de huisarts – door meer zout te eten. Een diagnose van semi-moderne toverkunst.

Dit was het tweede weekend dat een ambulance hem ‘s avonds op de spoedeisende hulp afleverde. Mijn schoonvader was daar niet uit het veld te slaan. Hart op slag, bloed op orde, alle vragen onder de knie.
Waar hij was?, vroeg de verpleger. Johannes de Deo, zei hij. Zo heette het hospitaal drie fusies geleden. Grapje, die naam kende het jongere personeel natuurlijk niet.
De val had hij niet meegekregen en het was nu echt tijd om weer naar huis te gaan. Toen de neuroloog dat doorkruiste met een opname onderging hij dat als was hij plots in een diepe plas gestapt. Je had beter kunnen weten, maar je verzetten tegen natte voeten was nu zinloos.

Toen de weg naar huis een paar dagen later via de operatiezaal bleek te lopen, werd zijn ommetje stilaan een hordenloop. Het was onder lokale verdoving. Maar ze boorden wel een gaatje in je hoofd om het bloed te verwijderen. Na afloop beschreef hij gedetailleerd het aanzwellende geluid van de boormachine. Vertellen is zegevieren.
Hij had de neurochirurg terloops gevraagd niet alle hersenen weg te halen.

Na de grappen kwamen ook evenwicht en lopen terug. Alles in de goede volgorde. Toen hij ontslagen werd, zei hij: lang gewacht, stil gezwegen, toch de vrijheid herkregen.

Ze gaven hem in een wit plastic tasje nog een recept goede raad, en een doos adviezen mee. Hij nam ze beleefd in ontvangst. Die kon hij thuis op een vertrouwd plekje opbergen. Het kon altijd een keer van pas komen weet je wel.

Die voeten worden vanzelf weer droog.

4 gedachten over “Ondertussen in Amsterdam, februari 2018”

  1. “ het ondergáán alsof je in een plas stapt …”. Prachtig.
    “Lang gewacht, stil gezwegen, toch de vrijheid herkregen!”
    Ter ere van zijn herkregen vrijheid:

    Het komt over je
    Ouderdom en gebreken
    Ongebroken ‘vrij’

    Op zijn gezondheid!

  2. Grapjes maken het leven licht, ongeacht of je voeten weer droog worden of dat je verdrinkt in de plas. Heeft niets met leeftijd te maken! Korreltjes zout wegen niet op tegen een gezonde dosis levenslust. Wick zou het een prachtig verhaal hebben gevonden…

  3. Waarom die grapjes? Relativering van de angst voor de dood misschien?

    En Christien wat een prachtige metafoor over die ouderdomsvlekjes: ‘roestige uiteinden van stalen zenuwen’. Als je deze zelf hebt bedacht raad ik je aan ook een blog te beginnen..

  4. Mooi! Beeldend; ik zie het voor me. En de grapjes…….. ik geef toe dat ik me, bij de vele bezoeken die ik met mijn vader aan ” het hoogste adres” bracht, ook wel een beetje schaamde…. Wat zou dat toch zijn? Oude mensen en de dingen die nooit voorbij gaan. De vele bruine plekjes op zijn huid: roestige uiteinden van stalen zenuwen….” oh nee Pa, niet weer….”.
    En dan nu een leuke hippe nieuwe bril!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *