In het Oosterpark,
praatjes maken,
ja, dat is de kunst

Buiten gesloten
Binnen wereld
Onze taal denkt na

Een herinnering
opgeschreven
is weg, gegeven

Verstoken van taal,
zonder woorden,
ben ik sprakeloos

De slaap overviel me
die avond niet.
De wind is er nog

D”oude Neptunus
Man zonder zee
Houdt stand in het gras

Facebook is gestoord
man op zoek naar
teken van leven

Slagregens op straat
een fietser vlucht
Straks, de herfst, de kleur

Haiku’s in een hoed
vijftien vrienden
spreken een cadeau

Gezichten van Florence 

Alhoewel maar één gezicht telt in deze stad ontmoeten we door de dag heen personages die als vanzelfsprekend op ons wachten. Geen voorbijgangers, dat zijn wij, die nietsvermoedend langs hun portretten schuifelen, waarop zij klaar staan om ons te raken met hun humaniteit, emoties uit de eerste eeuw of de viertiende, mensen als wij, die zich overgeven aan geloof, arbeid of liefde, in de tijd bevroren, wetend dat we hen herkennen, straks groeten we hen op de Piazza Santo Spirito.